Interview Peter Sagan, ‘Ik hoop dat ik iets meer kan relaxen’

Interview Peter Sagan, ‘Ik hoop dat ik iets meer kan relaxen’

De regenboogtrui zat drie jaar lang als een tatoeage om het bovenlijf van Peter Sagan (28). In die periode groeide hij uit tot de grootste ster van het wielerheelal. Nu is hij wereldkampioen af en begint hij aan een nieuwe fase in zijn loopbaan. Maar ook in 2019 zal de excentrieke Slowaak aan aandacht geen gebrek hebben. Er is immers maar één Peter Sagan.


Dit artikel is Powered by Procycling, staat in fietsen/" 7136 target="_self">Fiets Magazine 12, en wordt je gratis aangeboden.
Wil je ook iedere maand het laatste nieuws op fietsgebied in een prachtig magazine? Check onze abo-aanbiedingen.


Door Sam Dansie & Sven Roggeveen /// Fotografie Andrea Pozzobon

Het begon met een splijtende demarrage op de met kasseitjes bezaaide 23rd Street in het Amerikaanse Richmond in 2015 en eindigde met een knuffel met zijn opvolger in hartje Innsbruck afgelopen september. De hegemonie van wereldkampioen Peter Sagan duurde liefst 157 (!) weken. De regenboogtrui hing om precies te zijn 1.098 dagen om zijn sterke schouders. Voor de internationale uitstraling van het wielrennen was de Slowaakse superster drie jaar lang het perfecte uithangbord. Er is geen coureur in het peloton bij wie topprestaties en charisma zo goed samengaan als bij Sagan.

De veelgehoorde vloek van de regenboogtrui kreeg nooit vat op hem. Alleen al om de simpele reden dat de vaandeldrager van Bora-Hansgrohe zich nooit een moment iets heeft aangetrokken van dergelijke verhalen. De ongecompliceerde Sagan liet zoals altijd zijn benen spreken. Gedurende zijn drie seizoenen in de regenboogtrui boekte hij 32 zeges – zijn twee prolongaties van de wereldtitel niet meegerekend – met de Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, Gent-Wevelgem (tweemaal) en zeven ritzeges en twee puntentruien in de Tour de France als hoogtepunten.

‘De regenboogtrui gaf me een hoop extra werk. Je moet je voorstellen dat je altijd als laatste aan het ontbijt zit en als laatste aanschuift voor het diner’

“Alle drie de wereldtitels waren bijzonder”, vertelt Sagan. “Ik kan niet zeggen welke ik het mooist vond. De weg ernaartoe, het gevoel na afloop… Klassiekers, de Tour; het is allemaal groots. Maar het winnen van het WK geeft je een jaar lang elke dag weer voldoening.”

Maar aan al het moois komt een einde, ook aan het tijdperk van Sagan in de regenboogkleuren. Het klimparcours in het Oostenrijkse Innsbruck was eind september te hoog gegrepen voor de über-allrounder. Op negentig kilometer van de finish kon Sagan het tempo niet meer volgen en verdween hij uit beeld. Toch verliet hij het WK niet als een dief in de nacht. Want wie verscheen er tijdens de huldigingsceremonie ineens op het podium om de kersverse wereldkampioen Alejandro Valverde zijn gouden medaille uit te reiken? Jawel, Peter Sagan. Met een innige omhelzing bezegelden de twee kampioenen de definitieve wisseling van de macht.

“Het was een spontane actie. Ik heb enorm veel passie voor het wielrennen, daarom vond ik het mooi om dit gebaar te maken. Ik gun het Alejandro. Hij is een groot renner en dat juist hij mijn opvolger is, doet de trui nog meer eer aan.”

Zware benen

Ondanks het kwijtraken van de regenboogtrui was 2018 voor Sagan-begrippen een prima jaar. Hij boekte acht zeges en op de nationale titel van Slowakije na werden die allemaal in World Tour-wedstrijden behaald.

“Ik begon meteen lekker met een ritzege en de puntentrui bij de Tour Down Under in Australië. Toch werd ik zoals ieder jaar wat onzeker van mijn zware benen, die ik had overgehouden aan mijn hoogtestage op Sierra Navada. Een jetlag en een hoogtestage achter elkaar gaan me niet in de kouwe kleren zitten. Ik vrees dan ook dat het winnen van Strade Bianche (dit jaar zijn eerste koers op Europese bodem) erg lastig wordt zolang ik me blijf focussen op de monumenten.”

“Door het winnen van Gent-Wevelgem, waar ik de supersnelle Elia Viviani in de sprint versloeg, kreeg ik mijn moraal terug. Daar was ik echt blij mee. Ik denk dat ik door het winnen van Gent-Wevelgem ook Parijs-Roubaix heb gewonnen.”

Bij zijn zes voorgaande optredens in de Hel van het Noorden was er altijd wel iets mis: valpartijen, materiaalpech of simpelweg niet de vorm om te kunnen excelleren. Ditmaal was alles anders. Met nog 54 kilometer tot de finish ontbond Sagan zijn duivels. Geen concurrent die hem volgde. In zijn eentje maakte hij de oversteek naar de koplopers – van wie enkel Silvan Dillier zijn wiel kon houden tot op de wielerbaan van Roubaix – en in de sprint à deux maakte hij het karwei gedecideerd af. Sagan was de eerste coureur sinds Bernard Hinault in 1981 die Parijs-Roubaix als wereldkampioen wist te winnen. Direct na de finish was hij de showman zoals de wielerwereld hem kent. Sagan stapte van zijn fietsen/" 7136 target="_self">fiets en maakte voor de hoofdtribune een diepe buiging, die het best kon worden geïnterpreteerd als een graag gedaan-gebaar richting het publiek. Even later op het podium deed hij bij de overhandiging van de magische kassei als grap net alsof hij de trofee uit zijn handen liet vallen. Peter Sagan in optima forma.

“Het was een heel mooi moment toen ik de finish passeerde”, reconstrueert de Slowaak. “Het voelde alsof ik die 54 kilometer solo had gereden. Na het WK en de Ronde van Vlaanderen ontbrak deze overwinning nog op mijn palmares. Ik vind het ook bijzonder om op de erelijst van Roubaix te staan in een rijtje met Fabian Cancellara.”

Na zijn zestiende ritzege in de Ronde van Zwitserland en zijn zesde Slowaakse titel haalde Sagan in de Tour de France sportieve revanche. In 2017 was hij naar huis gestuurd wegens een kamikaze-sprint op de vierde dag in Vittel, waarbij Mark Cavendish zwaar ten val kwam. Hij won drie etappes, droeg één dag de gele trui en ondanks een lelijke crash in de Pyreneeën kwam hij voor de zesde keer, een evenaring van het record van Erik Zabel, en met een persoonlijk puntenrecord in de groene trui aan in Parijs.

“Maar zo vanzelfsprekend was het niet. De Tour is één groot casino. Het is de meest stressvolle koers van het jaar en de meest belangrijke voor de renners, de ploegen, de sponsors en de fans. Dat voel je aan alles. Elke dag is het weer een gekkenhuis. Het had niet veel gescheeld of ik was afgestapt door die val. De groene trui hield me overeind. In elke anders koers had ik opgegeven. Dat is wat de Tour met je doet; net iets over de limiet gaan.”

Eigenzinnige alleskunner

Zonder de regenboogtrui om zijn gespierde bovenlijf begint Sagan binnenkort aan zijn tiende profseizoen op het hoogste niveau. Zijn zegeteller staat op 109. Het ooit zo schuchtere mannetje dat amper een woord Engels sprak, is het afgelopen decennium uitgegroeid tot de absolute ster van het mondiale wielrennen. Zijn populariteit kent geen grenzen. Overal waar hij komt, trekt de eigenzinnige alleskunner de meeste belangstelling. De Bora-kopman vindt het vooral belangrijk om de jeugd te inspireren en neemt voor de start van een wedstrijd uitgebreid de tijd om zijn fans van een handtekening of foto te voorzien. Toch is het niet altijd makkelijk om Peter Sagan te zijn, vindt Peter Sagan.

“Eigenlijk vind ik het niet jammer dat ik de regenboogtrui niet meer draag. Die trui gaf me een hoop extra werk. Niet zozeer tijdens de koers, want iedereen springt toch wel op mijn wiel. Je moet je voorstellen dat je altijd als laatste aan het ontbijt zit en als laatste aanschuift voor het diner. Dat gewicht van de trui ga je een keer voelen. Ik hoop dat ik aankomend jaar iets meer kan relaxen.”

“Het is heel erg moeilijk om Peter Sagan te zijn”, beaamt zijn coach Patxi Vila. “Ik kan zien dat het hem in koers veel stress bezorgt en veel energie kost.”

In de ogen van Sagan is het wielrennen enorm veranderd. “Het is niet meer zoals vijftien jaar geleden toen Mario Cipollini de baas was. Nog niet zo heel lang was er één renner die de aanvoerder was van het complete peloton. Dat is nu niet meer het geval. Ik vind dat het respect in het peloton is verdwenen. Iedereen denkt alleen nog maar aan zichzelf. Ik heb een paar vrienden in het peloton, echte vrienden. Met hen kan ik plezier hebben. Maar wat betreft het gebrek aan respect wordt het elk jaar erger.”

“Het wielrennen is anders geworden. Door de vele wedstrijden en het vele reizen. Dan zit ik in een hotel en weet ik niet eens meer of ik in België, Amerika of Frankrijk ben. Het is soms gewoon te veel. Ik ben blij dat het nog maar één, twee of drie jaar duurt. Het is onmogelijk voor mij om nog vijftien jaar in deze wielerwereld te moeten doorbrengen.”

Ho! Stop de persen! Horen we dat goed: verdwijnt Sagan echt binnen afzienbare tijd van het toneel? Gabriele Uboldi, zijn persman, begeleider en waakhond rond de koers, nuanceert deze toch wel opvallende uitspraak.

“Elk seizoen vergt veel energie van Peter. Zo’n 85 procent van de interviews die hij doet, vindt hij saai. Peter denkt nu alleen maar aan zijn contract. Wanneer die verbintenis afloopt, zal hij beslissen of hij terugkeert naar het mountainbiken of dat hij op de weg blijft koersen. We hebben het hier dus niet over met fietspensioen gaan.”

Sagan staat nog tot 2021 onder contract bij Bora-Hansgrohe, het Duitse team waar hij in 2017 met zijn volledige entourage van veelal Slowaakse en Poolse renners, soigneurs en andere vertrouwenspersonen neerstreek na twee moeizame jaren bij de onvoorspelbare Oleg Tinkov.

“Ik kan me niet voorstellen dat ik in mijn eentje naar een ander team zou gaan”, aldus Sagan. “Dat zou erg moeilijk zijn. Ik waardeer het zeer dat ik iedereen bij elkaar heb kunnen brengen. Er was maar één team waar dat mogelijk was, en dat was bij Bora.”

Uboldi: “Persoonlijk denk ik niet dat Peter net zo’n lange carrière zal hebben als de meeste sprinters. Maar als er niets geks gebeurt, zullen we nog wel vijf of zes jaar van hem kunnen genieten. En anders overtuig ik hem er wel van dat hij moet doorgaan. Haha, ik moet ook de huur van mijn huis betalen!”

Vuurtoren van het peloton

Op 26 januari wordt Peter Sagan 29 jaar. In fysiek opzicht is hij inmiddels in de beste fase van zijn loopbaan beland. Nu hij, op Milaan-San Remo en enkele kleinere voorjaarskoersen na, zo’n beetje alle hoofdprijzen die binnen zijn mogelijkheden liggen heeft gewonnen, is het punt bereikt dat hij zijn palmares alleen maar extra grandeur kan geven door nog meer monumentale klassiekers en andere grote koersen te winnen. Zeker als hij dat weet te koppelen aan imposante staaltjes fietsen zoals in Parijs-Roubaix.

“Gezien het fysieke aspect en het type coureur dat hij is, kun je Peter goed vergelijken met Tom Boonen”, aldus coach Vila. “Wat betreft de stijl van winnen, begint Peter ook steeds meer op Tom te lijken. Toen Tom snel was, won hij massasprints. Later in zijn carrière werd hij meer een endurance-renner. Ik denk ook dat we in de klassiekers vaker aanvallen van ver voor de finish van Peter kunnen gaan verwachten. Niet alleen vanwege zijn fysieke kracht, maar ook omdat iedereen op zijn wiel rijdt. Hij is de vuurtoren van het peloton. Hoe langer hij wacht, des te moeilijker het is om zijn concurrenten af te schudden. Peter presteert de laatste jaren goed en hij behaalt topresultaten. Waarom zouden we hem moeten veranderen met de kans dat we de supercoureur verliezen die hij nu is?”

Ook Sagan ziet geen reden tot drastische veranderingen. Hij weet dondersgoed wat zijn kwaliteiten zijn en weet net zo goed waar zijn limieten liggen. Zeker als het om de Ronde van Frankrijk gaat. “Ik ben te dik om ooit de gele trui te winnen. Ik kan niet klimmen en zal dus ook nooit de bolletjestrui mee naar huis nemen. En je zou het niet zeggen, maar ik ben ook al te oud voor de witte trui. Toch ben ik nog altijd ‘maar’ 28 jaar en dus wil ik zeker nog meer groene truien winnen.”

Toch is er één hoogtepunt in zijn leven dat hem veel meer waard is dan de 109 zeges die hij tot dusver bij elkaar heeft gefietst: zijn inmiddels eenjarige zoontje Marlon. “Het vaderschap is iets heel moois in het leven”, vertelt Sagan, die sinds afgelopen zomer is gescheiden van zijn jeugdliefde Katarina. “Marlon is anders. Het gevoel dat ik vanbinnen voor hem heb is zo anders dan mijn gevoelens voor mijn vader, moeder of broer. Ik ben erg blij dat ik vader ben geworden en kijk er altijd naar uit om hem te zien.”

Komend seizoen zal Sagan, die mogelijk gaat debuteren in de Giro d’Italia, naast de vele leiders- en puntentruien in allerlei rittenkoersen te bewonderen zijn in het kampioenstricot van Slowakije. Maar kijk er niet gek van op als hij eind september 2019 in het Engelse Yorkshire weer met een brede grijns en in de regenboogtrui op het podium staat te glunderen na het behalen van zijn vierde wereldtitel.

“Natuurlijk wil ik ondanks het gewicht van de trui deelnemen aan het WK. Ik ben supertrots op mijn drie overwinningen en ga er alles aan doen om de trui in Yorkshire terug te pakken.”

Paspoort: Peter Sagan

Geboren: 26 januari 1990, Žilina, Slowakije

Hoogtepunten
2016 Ronde van Vlaanderen
2018 Parijs-Roubaix
2015, 2016, 2017 wereldkampioen op de weg
2016 UCI World Tour
6x puntenklassement Tour de France
11 etappezeges Tour de France
4 etappes Vuelta

Share this post